Kevin Ferreira Da Silva deelt in dit interview zijn diepgewortelde band met Kaapverdië en hoe zijn zoektocht naar zijn roots en familiegeschiedenis heeft geleid tot het vormgeven van een uniek product; de eerste Grogue cocktail (in blik) wereldwijd. Geboren en getogen in Rotterdam, vertelt Kevin over zijn erfgoed en toewijding aan het voortzetten van het familie rum-bedrijf en het delen van zijn inspiratiebron; het verhaal van zijn oma: Dolly.
Hoe is het familie rum-bedrijf tot stand gekomen?
“Het verhaal begint eigenlijk bij mijn opa, Manuel. Die lang geleden de behoefte had om op de vruchtbare grond van het eiland Santo AntÃo in Kaapverdië te werken. Dit deed hij om een betere toekomst voor zijn gezin te bewerkstelligen. Het stuk grond waar hij op werkte was in eigendom van zijn ooms. Op die vruchtbare grond groeide van alles, zoals verschillende vruchten maar ook suikerriet. Na jarenlang op het vruchtbare land van zijn ooms te hebben gewerkt brak het moment aan waarop Manuel het land kon opkopen. Van het een kwam het ander, hij begon met het bebouwen van suikerriet en het maken van rum. Hij startte het rum-bedrijf en maakte er een succes van, maar beperkt want hij kwam te overlijden op vrij jonge leeftijd. En dan begint voor mij de inspiratie voor het starten van deze onderneming, mijn oma; Dolly. “
“Mijn oma had grofweg twee keuzes: of bij de pakken neerzitten en verdrinken in het verdriet of, en dat heeft ze gedaan, schouders eronder en we gaan dat rum bedrijf groter en succesvoller maken. En dat alles terwijl ze nog twaalf kinderen had om op te voeden”.
“In die tijd was het vaak zo dat de man werkte om voor het gezin te zorgen en de vrouw was dan thuis om voor de kinderen te zorgen. Omdat mijn opa kwam te overlijden had mijn oma grofweg twee keuzes: of bij de pakken neer zitten en verdrinken in het verdriet of, en dat heeft ze gedaan, schouders eronder en we gaan dat rum bedrijf groter en succesvoller maken. En dat alles terwijl ze nog twaalf kinderen had om op te voeden. Ze koos voor optie twee en dat vind ik zo bijzonder”.
Hoe ben jij persoonlijk in aanraking gekomen met het familie rum-bedrijf in Kaapverdië?
“Via verhalen. Mijn vader is al geruime tijd overleden, hij overleed toen ik vier jaar was. Ik groeide op met verhalen over mijn vader en leerde hem op die manier kennen. In die verhalen kwam altijd naar voren dat mijn vader uit een rum-familie kwam met een familiebedrijf. Op mijn zevende ging ik voor het eerst naar Kaapverdië om te kijken op de plantage. Op die manier kwam ik in contact met de rum-business. Toentertijd was het meer ter kennisgeving. Door de jaren heen groeide mijn waardering voor de rum. Het verhaal van mijn familiegeschiedenis werd gaandeweg door deze ervaringen ook steeds completer. Ik raakte enorm geïnspireerd door het doorzettingsvermogen van mijn oma, deze succesvolle zwarte Afrikaanse vrouw”.
“Mijn oma is de personificatie van doorzettingsvermogen, volharding maar ook geloof in eigen kunnen”.
“Van het een kwam het ander, ik raakte geïnspireerd en kreeg het idee om wat te doen met het familie rum-bedrijf. Op 90-jarige leeftijd, in 2017, overleed mijn oma. Zij was het sleutelfiguur en het hart van het bedrijf. Parallel aan het verdriet wat daarmee gepaard ging werd het idee om dit product en vooral het verhaal te delen steeds sterker. Ik wilde dat gewoon vertellen aan mensen omdat het zo’n inspirerend verhaal is. Een zwarte Afrikaanse vrouw die in zo’n tijd en in die omstandigheden zo succesvol is geworden. Mijn broers en ik erfden een deel van de bezittingen omdat omdat onze vader al op jonge leeftijd was overleden. Er zitten een aantal elementen in dit verhaal die niet alleen bij mijn oma horen. Mijn oma is een personificatie van doorzettingsvermogen, volharding maar ook geloof in eigen kunnen. Dit zijn allemaal aspecten die verteld moeten worden en die niet alleen gelden voor zwarte vrouwen of de Kaapverdische gemeenschap”.
Hoe heb je jouw idee ontwikkeld vanaf 2017 tot aan de lancering?
“Ja dan heb je een idee en tussen het hebben van een idee en de lancering zit veel werk, tijd, geld en energie. Er zijn periodes geweest waarin ik actief en wat minder actief bezig was met het idee. Dan had ik een actieve periode dat ik dacht van oké ik moet concreet aan de slag en met bepaalde partners in gesprek om ervoor zorgen dat het concept op een bepaald punt komt voordat ik het kan lanceren. Als we het hebben over de minder actieve periodes zijn dat ook wel echt belangrijke periodes geweest. Ik geloof dat ik in die periodes zaken heb kunnen laten sudderen, laten rijpen zoals de rum. Zodat het idee waardig zou zijn, zodat het op een waardige manier concreet kon worden gemaakt. Passend bij het idee om mijn oma te eren, dat was het idee”.
Zijn er momenten geweest dat je hebt getwijfeld?
“Ja, de periodes van inactiviteit. Ik vertel het net misschien met een romantische bril. Maar het heeft ook te maken gehad met de vraag of het financieel wel mogelijk is en daarnaast had ik ook nog mijn baan en andere interesses. Het starten van een bedrijf vergt nu eenmaal offers. Je gaat dan bij jezelf de afweging maken, zijn deze offers het waard ja of nee. Dit zijn ook redenen geweest dat ik periodes van inactiviteit heb gehad. Maar het doel en het idee, de liefde voor het verhaal van mijn oma en de verantwoordelijkheid die ik voelde om het verhaal te vertellen die wogen steeds zwaarder dan de mogelijke twijfels die ik heb gehad”.
Wat zijn jouw stoutste dromen als het gaat om hoe ver je kan gaan met “Dolly”?
“Als ik het puur houd bij de Grogue cocktails dan denk ik dat een van de doelen/wensen is dat de Kaapverdische gemeenschap het product gaat omarmen. Het is een uniek en historisch moment! Er zijn namelijk geen Kaapverdische cocktails in (stijlvolle) blikjes, die zijn er niet. Dit is de eerste! Het is de geboorte van iets nieuws. Ik zou willen dat, en niks tegen Lavish of Bacardi, de Kaapverdische community samen komt en zegt vanaf nu gaan wij dit drinken”.
“En die dromen zijn grens overstijgend want in eerste instantie zou het fijn zijn als het vanuit die hoek wordt omarmd omdat het een product is dat daar vandaan komt. Maar de dromen en ambities die beperk ik niet tot de grenzen van de Kaapverdische cultuur en community. Waar je ook vandaan komt, iedereen heeft wel een oma zoals Dolly of een moeder, een zus, een vriendin, vader of broer. Ik hoop dat mensen op basis daarvan geïnspireerd raken en zeggen dat wil ik omarmen, daar wil ik bij horen, die community”.
Any final words?
“Nu heb ik als eigenaar nog best een cruciale rol binnen Dolly. Ik zou willen dat op den duur wanneer de fase wordt bereikt dat het bedrijf minder afhankelijk is van een eigenaar die het voortouw neemt, dat dit een community wordt los van mij dat ook kan doorgaan zonder mij. Het gaat namelijk om het fundament dat zo stevig gebouwd is op de eigenschappen van deze vrouw waar mensen zich in kunnen herkennen. Waar iedereen van zegt: als deze vrouw ondanks haar moeilijke omstandigheden toch zo succesvol heeft kunnen worden, dan kan ik dat ook! Dat moet het straks worden en niet het verhaal van Kevin, maar van Dolly”.
Kevin’s vastberadenheid om de legacy van zijn familie voort te zetten en de Kaapverdische gemeenschap te verrassen met unieke producten en een historisch verhaal, getuigt van zijn diepgewortelde verbondenheid met zijn roots en zijn streven naar inclusiviteit en erkenning van de rum business en de black community.
documentaire dolly
Benieuwd naar meer over dit inspirerende verhaal? Bekijk dan hier de documentaire over Dolly.
Producten dolly
Benieuwd naar de Grogue cocktail en de rum van Dolly? Je kunt ze bestellen via de website!
Geef een reactie