Tijdens het lezen van het debuutboek van Giani H., From Hurt To Healing, kwamen er bij mij verschillende vragen naar boven. Ik was benieuwd waarom ze bepaalde keuzes heeft gemaakt en hoe ze denkt over de thema’s die in haar boek aan bod komen. Naar aanleiding van mijn boekreview, ging ik met haar in gesprek. Benieuwd naar haar antwoorden? Lees dan snel verder.
Wat mij opviel in de eerste hoofdstukken van het boek is dat je het woord “narcisme” expliciet niet gebruikt. Terwijl ik (en waarschijnlijk andere lezers) de gedragingen die je beschrijft wel als zodanig zou benoemen. Heb je hier bewust voor gekozen? En zo ja, waarom?
Ja, dat was een bewuste keuze om twee redenen.
Zodra je het woord gebruikt, verschuift de focus: mensen klampen zich aan de diagnose of term vast, in plaats van aan het patroon en de onderliggende dynamiek. In zo’n situatie herken je het eerste incident niet meteen als ‘narcisme’. Je denkt er niet direct: dit zijn narcistische trekken. Dat inzicht komt vaak met de tijd, wanneer je terugkijkt en patronen begint te herkennen. In mijn boek wilde ik laten zien hoe subtiele verschuivingen binnen een relatie langzaam kunnen leiden tot het verlies van jezelf.
Het gebruik van klinische termen zonder een diagnose is een gevoelig thema en kan mogelijke juridische implicaties hebben. Uiteindelijk gaat mijn boek niet over hem. Het gaat over bewustwording. Over patronen. Over groei. Ik wilde dat lezers zichzelf herkennen in gedrag en gevoel, zonder dat ze eerst een label of diagnose nodig hebben om hun ervaring serieus te nemen.
In je boek kaart je aan hoe media en entertainment ons beeld van liefde beinvloed. Denk je dat binnen onze cultuur bepaalde vormen van lijden in relaties worden genormaliseerd of zelfs geromantiseerd? Waar komt dat volgens jou vandaan?
Naast media en entertainment denk ik dat ook religie en onze culturele en sociale geschiedenis hier invloed op hebben. Historisch gezien waren vrouwen onderdanig, zonder stem of financiële onafhankelijkheid, en werd er vaak getrouwd om status en familie–eer te behouden. Wat ooit noodzakelijk was om te overleven, is onbewust doorgegeven als blauwdruk en norm, waarbij kracht gelijk werd gesteld aan jezelf opofferen omwille van anderen.
Sociaal aanzien was, en is nog steeds, belangrijk, maar vandaag de dag draagt het een iets ander jasje. De kern blijft vaak hetzelfde: schaamte, de angst om te falen in de ogen van anderen en de druk om het perfecte plaatje in stand te houden, zelfs als het van binnen niet klopt.
Geloof speelde voor jou een belangrijke rol in je healing. Tegelijkertijd kan geloof ook worden ingezet om vol te blijven houden, bijvoorbeeld door de geloften die je voor God aflegt. Hoe maak je daar onderscheid in?
Dit vind ik een hele mooie vraag.
Wat voor de één een reden kan zijn om vol te houden, kan voor een ander juist betekenen dat het tijd is om een beslissing te nemen en los te laten. Elke situatie en persoon is anders.
Leven in survivalmode betekent voortdurende onrust en chaos. Dat was mijn realiteit. Deze liefde had geen begrip; er was jaloezie, trots en veel eigenbelang. Te veel van alles wat liefde juist níet hoort te zijn.
Voor mij zat het onderscheid uiteindelijk in innerlijke rust en helderheid. Geloof hoort richting te geven en echte vrede te brengen.
Uiteindelijk neem je ook verantwoordelijkheid voor je eigen aandeel in de dynamiek. Hoe bewaak je daarin de balans tussen zelfreflectie en jezelf schuldig voelen of jezelf de schuld geven?
Zelfreflectie vraagt: Wat kan ik hiervan leren of anders doen? Dat geeft ruimte voor openheid en groei. Het creëert begrip voor wat je op dat moment nog niet wist of nog niet kon.
Schuld daarentegen zegt: Dit is (allemaal) mijn fout, zonder dieper te kijken naar de volledige situatie en dynamiek.
Ik heb geleerd om eerlijk naar mijn eigen patronen te kijken zonder oordeel. Eerst herkennen, dan begrijpen, dan leren. Zodat je de volgende keer bewuster en sterker kunt handelen.
Je hebt nu een relatie die rustiger en gezonder voelt. Hoe voelde dat verschil fysiek en emotioneel in vergelijking met je vorige relatie.
Ik heb geen knoop meer in mijn maag, ik voel geen kleinering. Er zijn geen ongemakkelijke stiltes meer of woorden die ik moet inslikken om ruzies te vermijden. Stil huilend of boos in slaap vallen is geen gewoonte meer.
Emotioneel voelt het als thuiskomen. Het verschil voelt fysiek als rust. Het is volledig jezelf kunnen zijn zonder dat er grijze wolk boven je hoofd hangt. Het voelt verruimend. Het voelt als kracht.
Door je verhaal publiekelijk te delen, wordt je persoonlijke proces onderdeel van een collectief gesprek. Hoe voel je je daarbij?
In het begin voelde het kwetsbaar en zelfs eng, maar tegelijkertijd ook bevrijdend. Wat ooit mijn schaamte was, is nu mijn kracht geworden. Juist door mijn verhaal te delen, ontdekte ik hoeveel mensen dit in stilte meemaken. Schaamte zorgt ervoor dat ze er veel te lang in blijven. Mijn boek is persoonlijk, maar het thema is universeel.
Wat hoop je dat vrouwen meenemen van jouw verhaal?
Je bent sterk, ongeacht of je dat op dit moment voelt of niet. Je bent hier, je leest dit, en dat alleen al is de eerste stap naar je gelukkige IK. Wat vandaag nog kwetsbaar en klein voelt, kan uitgroeien tot de mooiste rozentuin die jij voor jezelf creëert: jouw leven.
Genezing is mogelijk, ook als je denkt dat je te ver heen bent. Houd genoeg van jezelf om écht jezelf te zijn. Want wanneer jij jouw ware ik durft te leven, wordt niet alleen jouw wereld beter, maar ook de wereld om je heen mooier.
Geef een reactie