Culture

Hey Nederland, put some respect on Keti Koti

Vandaag is het Keti Koti, de viering van de afschaffing van de slavernij is Suriname. Keti Koti betekent ‘gebroken ketenen’ en dat is precies wat er gebeurde aan het einde van de slavernij. De fysieke ketenen werden gebroken, de mentale not so much. Om ervoor te zorgen dat ook Nederland zich bewust wordt van zijn verleden is het tijd dat ook hier Keti Koti gevierd wordt zoals dat in Suriname gedaan wordt.

F*ck jouw Gouden Eeuw

Als klein meisje hield ik van geschiedenis. Ik vond het heerlijk om mij in de Nederlandse geschiedenis te verdiepen, en te fantaseren over het leven van vroeger. Op school haalde ik voor geschiedenis (bijna) altijd de hoogste cijfers van de klas. Totdat het kwartje viel. Die geschiedenis die ik zo bijzonder vond, was helemaal niet de mijne. Ik had hem namelijk zeer waarschijnlijk niet overleefd. Die Gouden Eeuw waar een hele lesperiode aan besteed werd, was een Zwarte Eeuw voor een groot deel van de wereld.

Op school leerden wij over alle welvaart in de Gouden Eeuw, bezochten we het Rembrandthuis en leerden we over de bloei in de Nederlandse kunst en cultuur. Het gedeelte over de slavernij was volgens de boeken slechts een klein onderdeel van de als trans Atlantische handel, en de grondleggers van de VOC waren de echte helden. Niet alleen was de Gouden Eeuw er dankzij het harde werk van de tot slaaf gemaakte Afrikanen, de rijkdommen waren ook gestolen.

Vier de herdenking

In Nederland wordt Keti Koti onder andere in het Amsterdamse Oosterpark gevierd. Een echte happening, als je erbij kan zijn natuurlijk. Want op 1 juli wordt je namelijk netjes op je werk verwacht, zoals de rest van Nederland. In tegenstelling tot Suriname that is. Op Keti Koti is heel Suriname in de Palmentuin te vinden, waar het echte feest plaatsvindt.

En ja, dan kan je wel zeggen dat het alleen een Surinaams feest is. Maar dat is dus niet. Volgens mij heeft de huidige creoolse bevolking zichzelf niet uit Afrika gehaald om eeuwen te zwoegen, zonder betaling en gepaard met grote wreedheden. Volgens mij was dat toch echt de Nederlandse bevolking. De bevolking die meer dan 200 jaar tot het jaar 1873 (we all know 1863 issa lie), baas waren in het Zuid-Amerikaanse land. Die daarna nog lekker zijn blijven plakken tot 1975. Het is dus niet alleen onderdeel van de Surinaamse geschiedenis, maar net zo goed ook die van de Nederlandse. Hoe graag het ook ontkent wordt.

Because we are worth it

In Nederland wordt er namelijk liever niet over de slavernij gesproken. Mensen worden daar ongemakkelijk van. Maar wat als je geen keuze hebt? Wat als de nasleep van de slavernij nog in jouw dagelijks leven zichtbaar is? Wat als voor veel mensen de mentale ketenen nog niet gebroken zijn? Heb je als Nederland dan wel het recht om te kiezen voor het downplayen van dit deel van de geschiedenis. Ik denk het niet. Je bent rijk geworden over de ruggen van de slaven, en van de gestolen rijkdommen van andere landen die nu in armoede leven. Dan heb je helemaal geen recht om jouw aandeel te ontkennen.

Waren het jouw voorouders en heb je er nu niets meer mee te maken? Het waren mijn voorouders en ik heb er nog elke dag last van. Zijn jouw gevoelens dan belangrijker dan die van mij? Denk het niet. Dus Nederland laat die trots varen, biedt officieel je excuus aan, werk aan het racisme. En maak van 1 juli nu eindelijk een officiële feestdag. Waarom? Because me and my people are worth it! Put some respect on Keti Koti!

Wan Switi Manspasi Dey! 

Photo by Prince Akachi on Unsplash

Deze artikelen vind je vast ook interessant:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.